Andrić je studirao književnost i historiju u Zagrebu, Beču, Krakovu i Gracu, gdje je i doktorirao historiju sa tezom “Razvoj duhovnog života u Bosni pod uticajem turske vladavine”.

U Prvom svjetskom ratu hapšen je i interniran, a između dva svjetska rata bio je ambasador Jugoslavije u Berlinu.

U mladosti je pisao pjesme – “Eks ponto”, “Nemiri”, “Lirika”.

Njegova najpoznatija djela su romani “Na Drini ćuprija”, “Travnička hronika”, “Gospođica”, “Prokleta avlija” i “Omer-paša Latas”.

Andrić je napisao i niz sjajnih pripovijedaka – “Nemirna godina”, “Žeđ”, “Jelena, žena koje nema”, “Znakovi”, “Kuća na osami”, putopisi i skice “Staze, lica, predeli” i brojne druge.

Nobelovu nagradu za književnost dobio je 1961. godine.

Koristeći narodna predanja, legende, historijsku faktografiju, ali i bogatstvo mašte i osjećanja svijeta, Andrić je svojim djelima podigao monumentalnu književnu građevinu.

(N1)